مراسم «گیم اواردز» ۲۰۲۰، بیش از آنکه مشابه همایشی درخور بازی‌های ویدیویی باشد؛ بیننده را به یاد رویدادهایی مانند «اسکار» می‌اندازد. از سبک و نحوه‌ی اجراها گرفته تا انتخاب افرادی که برای اجرا روی استیج می‌آیند؛ همگی این موضوع را فریاد می‌زنند. افرادی که برخی از آنها هیچگونه سنخیتی با صنعت ویدیوگیم نداشته و حضورشان در چنین رویدادی، اندکی سوال‌برانگیز است. آن‌هم زمانی که می‌شد از شمار فراوان افراد با‌سابقه و فعال در بازی‌سازی، برای حضور در چنین مراسمی دعوت به عمل آورد. در یادداشت پیشِ‌ رو، رخدادهای مراسم گیم اواردز امسال را مرور خواهیم کرد.

بسیاری از بخش‌های مراسم اضافی بوده و به راحتی می‌شد آنها را از برنامه حذف کرد؛ بدون اینکه فقدان آنها، حتی ثانیه‌ای احساس شود.

همین ابتدای امر بگویم که قرار نیست در این نوشته، به بیان تمامی وقایع این مراسم بپردازیم. زیرا بسیاری از بخش‌های موجود اضافی بوده و به راحتی می‌شد آنها را از برنامه حذف کرد؛ بدون اینکه فقدان آنها، حتی ثانیه‌ای احساس شود. بنابراین صرفا به بیان کلیات پرداخته و از صحبت درباره‌ی جزییات کم‌اهمیتی (که متاسفانه تعدادشان هم کم نیست) خودداری می‌کنیم.

شروعی بی‌رمق

بخش پیش‌آغازین مراسم با نمایش «سیدنی گودمن» آغاز شد. مجری‌ای که همگی او را به خاطر اجرای بخش خبری Daily Fix در سایت محبوب «IGN» می‌شناسیم. او‌ در همان آغاز برنامه یادآوری می‌کند که مراسم امسال به دلیل شرایط پیش‌آمده، نسبت به سال قبل متفاوت خواهد بود. به این معنی که افراد بسیار کمتری به‌صورت فیزیکی حضور داشته و اکثر فعالیت‌ها به شکل دیجیتالی هستند. بنابراین تقریباً تمامی میهمانان به‌صورت مجازی مراسم را دنبال می‌کردند.

بعد از معرفی بازسازی قسمت هفتم مجموعه‌ی پرطرفدار «فاینال فانتزی» به عنوان برنده‌ی شاخه‌ی بهترین موزیک، ویدیویی از مدیرعامل تخیلی شرکت بازی‌سازی «دیوولور دیجیتال» به همراه دو فرد دیگر پخش می‌شود. او پس از یک اجرای ۳ نفره بسیار ضعیف و بی‌کیفیت، که ظاهرا قرار بوده بامزه باشد؛ بازی «لوپ هیرو» را معرفی می‌کند. سپس شاهد نمایش یک بازی مستقل از جانب استودیو‌ی تازه‌تاسیس «آواسب» هستیم. موضوعی که در معرفی برنده‌ی شاخه‌ی موزیک، نا‌امید‌کننده بود، عجله‌ی بی‌مورد در اعلام برنده‌ی این بخش است. مجری بدون هیچ‌ پیش‌زمینه‌سازی، برنده‌ی یکی از قسمت‌های مهم مراسم را اعلام می‌کند و در‌واقع با این‌کار، پتانسیل جذاب این موضوع را برای بیننده از‌ بین می‌برد.

پس از گذشت لحظاتی کسل‌کننده نوبت به معرفی برنده‌‌ی شاخه‌ی اکشن‌ماجرایی می‌رسد. سیدنی با اشاره به‌اینکه در طول سال‌های گذشته، معمولا برنده‌ی این شاخه در نهایت برنده‌ی بازی سال بوده؛ «لست آو آس ۲» را برنده اعلام می‌کند. بعد از این اتفاق، نسخه‌ی ویژه‌ی کارگردان بازی Sea of Solitude در قالب یک تریلر کوتاه برای کنسول نینتندو‌ سوئیچ نمایش داده‌شد.

در ادامه‌ی کار، بازی بسیار‌محبوب و پرفروش نینتندو‌، یعنی «انیمال کراسینگ: نیو هورایزنز» به عنوان بهترین بازی خانوادگی سال، اعلام می‌شود. سپس شاهد یک اجرای زنده‌ی موزیکال از تیم موسیقی بازی «پرسونا» بودیم. اجرایی که هیجان تازه‌ای به اجرای یکنواخت بخش پیش‌‌آغازین مراسم بخشید. سیدنی سپس به صورت کنایه‌آمیز با نام طولانی جدیدترین نسخه‌ی مجموعه‌ی «Nier» شوخی می‌کند و در نهایت تریلری از بازی به نمایش در می‌آید.

بعد از یک اجرای موزیکال دیجیتالی و نه‌چندان‌جذاب، سیدنی بهترین بازی شاخه‌ی ورزشهای الکترونیکی را اعلام می‌کند. این بازی چیزی نیست جز League of legends؛ بازی‌ای که سال‌هاست هواداران مخصوص‌به‌خود را دارد. به عنوان آخرین نمایش در این بخش، شاهد تریلری از یک بازی با ایده‌ای تقریبا متفاوت هستیم. نبرد اژدها در برابر اژدها، موردی‌ست که شاید کمتر در یک بازی‌ویدیویی شاهدش بوده باشیم. اما نگران نباشید؛ بازی Century: Age of Ashes قرار‌‌است به این وضعیت پایان‌ بدهد!

فاصله‌گذاری اجتماعی؛ مهمان ناخوانده‌ی مراسم امسال

در این لحظه، شاهد خداحافظی گودمن هستیم و ادامه‌ی‌کار توسط خود «جف کیلی»، تهیه‌کننده و برگزار کننده گیم اواردز دنبال خواهد‌شد‌؛ تا احتمالا مراسم رنگ‌و‌بوی جدی‌تری به خود بگیرد. انتقادات زیادی به بخش «پری‌شو» یا همان پیش از آغاز مراسم اصلی دارم. علت پرکردن این بخش را با دو اجرای موزیکال، که مورد آخری بسیار بی‌رمق هم هست؛ به‌هیچ‌عنوان درک نمی‌کنم. زمانی که مطمئنا می‌شد به کارهای مهم‌تری اختصاص داد. همچنین اینکه چرا برندگان دو تا از مهم‌ترین شاخه‌های مراسم در قسمت پری‌شو معرفی می‌شود، خود سوال‌برانگیز است. آیا بخش‌های بهترین موسیقی و بهترین بازی اکشن‌ماجرایی از اهمیت کمتری نسبت به سایرین برخوردارند؟

کیلی با آمدن به استیج و بیان اینکه بازی‌های‌ویدیویی می‌توانند همه‌ی ما را به یکدیگر متصل کنند، اشاره می‌کند که تمامی نامزدهای مراسم امسال به شکل اینترنتی و از طریق برنامه‌ی «زوم» مراسم را مشاهده می‌کنند. بنابراین همینجا باید با تمامی موقعیت‌های هیجان‌انگیزی که ممکن‌ بود در صورت حضور مهمانان در صحنه رخ دهد، خداحافظی کرده و به دیدن آنها از قاب نمایشگر بزرگ موجود در استیج بسنده کنیم. یکی از مواردی که هیجان مراسم امسال را به شدت کاهش داد، قطع‌به‌یقین همین‌ مورد بوده‌ است. موضوعی که البته نمی‌شود برای آن به شخص جف کیلی خرده‌گرفت. به‌هر‌حال شیوع کرونا بسیاری از فعالیت‌ها را با مشکل مواجه کرده است.

همگی از موقعیت اجتماعی قدرتمند و ارتباطات وسیع و گسترده جف کیلی با افراد موثر و پرنفوذ در سینما و صنعت بازی‌سازی خبرداریم. جف کیلی در آغاز سخنانش با بیان سریع و مسلسل‌وار اسامی دهان پر‌کنی چون «کریستوفر نولان» و «جان دیوید واشنگتن» موضع مراسم امسال را به شکلی غیر‌مستقیم اعلام می‌کند. تمرکز ویژه به افراد و به حاشیه‌رفتن محتوا. شخصا احترام زیادی برای نولان قائل هستم اما نکته اینجاست که اشخاص نامبرده، ارتباط چندانی با چنین رویدادی در صنعت بازی ندارند و نمی‌توانم دلیل موجهی برای استفاده از آنها در گیم اواردز بتراشم.

«بری لارسن» به شکل ارتباط زنده در زوم، بهترین اجرای بازی‌های ویدیویی را معرفی می‌کند. «لورا بیلی» بازیگر نقش ابی در لست آو آس ۲. موردی که بلافاصله با واکنش احساسی این بازیگر همراه شد. شخصیتی که بازخورد‌های بسیار متفاوتی را در میان منتقدان و بازیکنان داشت. جمعیت زیادی تنفر زیادی نسبت به این نقش ابراز کردند و بخش دیگری، عملکرد او را تحسین می‌کردند. این موضوع فشار بسیار ‌زیادی روی این بازیگر وارد‌ کرد. با این حال، شخصا فکر می‌کنم گزینه‌های بهتری نیز برای این شاخه وجود داشتند.

به معرفی اولین ساخته‌ی استودیوی The Initiative می‌رسیم. استودیویی که با ایجاد جو و سر و صدای فراوان در بازیکنان، انتظارات آنها را بسیار ‌بالا برده بود. مدت زیادی بود که در انتظار معرفی رسمی اولین بازی آنها بودیم. بازی «پرفکت دارک» نام دارد. بازی‌ای که به گفته‌ی سازندگان در مراحل اولیه‌ی ‌توسعه قرار‌داشته و جهانی علمی-تخیلی را به تصویر می‌کشد. تنها یک تریلر سینماتیک از بازی نشان داده‌شده و هیچ‌ جزییاتی پیرامون گیم‌پلی یا داستان بازی بیان نمی‌شود. در این تریلر شاهد اطلاعات زیادی نیستیم. مثل همیشه گمانه‌زنی‌ها درباره‌ی جهان و نمادهای نشان‌داده‌ شده از همان لحظه توسط کاربران اغاز شده اما ظاهرا باید باز‌هم برای شنیدن اطلاعات کامل و رسمی از بازی این استودیو، منتظر بمانیم.

زامبی‌های تکراری 

لحظاتی بعد شاهد نمایشی از آخرین ساخته‌ی استودیوی Turtle Rock هستیم. تریلری سراسر‌ اکشن و پر از زامبی‌کشی بی‌مغز که بعید می‌دانم تا‌کنون چنین ایده‌ی بکری را در صدها بازی مختلف مشاهده کرده باشیم! بازی که Back4Blood نام دارد، مخاطبان را کاملا به یاد محبوبترین ساخته‌ی استودیو، «چهار‌ بازمانده» می‌اندازد. ترتل راک در سال‌های بعد از ساخت این بازی، درجا زده و هیچوقت به آن درجه از محبوبیت ابتدایی نرسید. به نظر می‌رسد آنها بالاخره راه درستی در‌‌پیش‌گرفته و بازگشت به گذشته، در مجموع تصمیم مناسبی به نظر می‌رسد. خوشبختانه برخلاف پرفکت دارک، در اینجا یک تریلر از گیم‌پلی بازی نیز نمایش داد ‌شده و نمیتوان هیجان و آدرنالین بالای موجود در آخرین بازی ترتل راک را انکار کرد.

بعد از معرفی چند اثر کم‌اهمیت، کلیپی کوتاه از جانب نینتندو‌ نمایش داده شده تا از بازیهای مستقلی چون «کاپ‌هد» که لحظات سرگرم‌کننده‌ای را برای ما خلق کردند، تقدیر شود.

تبلیغات مهمتر است یا بازی؟

باز هم به سیدنی گودمن بازمیگردیم تا به تبلیغ افکتهای اینستاگرام بپردازد. چه چیزی مهمتر از بازی در یک مراسم بازیهای ویدیویی وجود دارد؟ احتمالا پاسخ تهیه‌کنندگان گیم اواردز، تبلیغات درآمدزا خواهد بود. گودمن با لحنی طنز‌آمیز می‌گوید فکر می‌کردید به‌این‌زودی از دست من راحت می‌شوید؟ حقیقتش را بخواهی سیدنی، بله کاملا همین انتظار را داشتیم.

در ادامه، کیلی بازی «پروتکل کالیستو» را معرفی می‌کند. این بازی ترسناک ساخته‌ی جدید خالق مجموعه‌ی تحسین‌شده‌ی «فضای مرده» است. بنابراین لحظه‌شماری برای انتشار بازی سخت خواهد بود.

• بازی The Callisto Protocol معرفی شد؛ اثر جدید خالق Dead Space
• پس از دیدن نمایش نسبتا جذاب بازی «دارک تاید» که با موزیک پرهیجانی همراه بود، به انتخاب برنده‌ی بهترین کارگردانی‌هنری می‌رسیم. جایزه‌ای که به «گوست آو سوشیما» رسید. اثری که ازین منظر رقابت تنگاتنگی با دیگر رقیب خود Ori and the Will of the Wisps داشت، اما به‌طور‌کامل مستحق دریافت این جایزه بود. آخرین ساخته‌ی «ساکرپانچ»، فارغ از هرگونه ایرادی که بخواهید به آن نسبت دهید، از نظر هنری یک تجربه‌ی رویایی بود. کیلی سپس بدون هیچ مقدمه‌ای، بازی Hades را به عنوان بهترین بازی اکشن اعلام می‌کند. سپس در راستای این سرعت گرفتن ناگهانی، بهترین بازی واقعیت افزوده یا مجازی، «هف‌لایف: الکس» انتخاب می‌شود. البته از میان نامزدهای مطرح‌شده، گزینه‌ای که شاید به یک اندازه استحقاق رسیدن به این دستاورد را داشت، آخرین ساخته‌ی «مدیا‌مولکول»، بازی جاه‌طلبانه‌ی «دریمز» بود. با در‌نظر‌گرفتن عملکرد ناامید‌کننده‌ی «فیفا ۲۱»، در اقدامی قابل‌انتظار، بهترین بازی ورزشی، تونی‌هاوک پرو‌ اسکیتر معرفی می‌شود.
• همچنین کیلی، موردانتظارترین بازی سال را «الدن رینگ» از استودیوی «فرام‌سافتور» اعلام می‌کند. با توجه به هایپ‌های پیش از مراسم، انتظار نمایشی مختصر از بازی را نیز داشتیم؛ اما خبری ازین مورد نبود. با توجه به وقفه‌های بسیار‌طولانی میان بخش‌های اصلی مراسم که از ابتدا تا انتهای گیم اواردز ۲۰۲۰ دیده می‌شود؛ انتظار می‌رفت هیجان بیشتری هنگام معرفی برندگان این شاخه‌ها وجود داشته‌باشد. اما همانطور که شاهد بودیم؛ در کمال تعجب، برندگان بسیاری از بخش‌های مهم به‌سرعت و بدون هیچ جذابیتی معرفی شدند. در مراسمی که پر از کلیپهای طولانی از موارد نامرتبط است؛ انتظار می‌رود بهای بیشتری به بخشهای اساسی داده‌ شود. به نظر می‌رسد برگزارکنندگان، زمان زیادی برای پرداختن به این موضوعات نداشته و به جای آن ترجیح داده‌اند تا آنجا که امکان دارد به حاشیه بروند.